Używamy plików cookies do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki (odwiedź witrynę dostawcy Twojej przeglądarki aby dowiedzieć się jak to robić).
Leczenie >> Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego

 

 

              REKLAMY

 

 

 

 

 

Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego

Definicja

Najogólniejsza definicja śródmiąższowego zapalenia pęcherza (IC - ang. interstitial cystitis) charakteryzuje chorobę jako zespół dolegliwości bólowych, takich jak:

  • ból w obrębie miednicy mniejszej,
  • ból przy wypełnianiu pęcherza, ustępujący po jego opróżnieniu,
  • częstomocz – wielokrotne (powyżej 8 razy na dobę) oddawanie z powodu bolesnych parć niewielkich ilości moczu – dzienny i nocny (co najmniej dwa razy w nocy pacjent musi skorzystać z toalety)
  • uczucie wzrostu ciśnienia w miednicy albo pęcherzu
  • bolesność związana ze stosunkami płciowymi
  • u mężczyzn uczucie dyskomfortu w prąciu/mosznie

przy braku innych zaburzeń i chorób, które mogłyby te dolegliwości wywoływać.

Zapalenie śródmiąższowe pęcherza rozpoznaje się po wykluczeniu innych czynników, które mogą wywoływać podobne objawy oraz po spełnieniu szeregu kryteriów (w zależności od definicji są to kryteria histologiczne, morfologiczne, czynnościowe lub też dotyczące jakości życia).

Niejasność, co do sformułowania czym naprawdę jest zapalenie śródmiąższowe pęcherza powoduje, że badania epidemiologiczne tej jednostki chorobowej są bardzo trudne, a ich wyniki rozbieżne. Nie bez znaczenia dla epidemiologii IC ma obserwacja, czy występują inne choroby, głównie o podłożu autoimmunologicznym. Stwierdzono częstsze występowanie fibromialgii, choroby Leśniowskiego – Crohna, tocznia rumieniowatego układowego, a także zespołu przewlekłego zmęczenia, zespołu jelita drażliwego, alergii oraz migrenowych bólów głowy.

Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego jest jednym z tych przewlekłych schorzeń zapalnych, których etiologia, patogeneza, jak i symptomatologia pozostaje w znacznej mierze nieznana, co spowodowane jest brakiem jednoznacznej, łatwej do interpretacji definicji IC. To sprawia, że choroba wykrywana jest bardzo późno, od pierwszych objawów do postawienia diagnozy mija zwykle od 3 do 10 lat.


Diagnostyka 

W celu rozpoznania śródmiąższowego zapalenia pęcherza trzeba wykluczyć inne przyczyny, takie jak:

  • bakteryjne zapalenie pęcherza,
  • nowotwory dróg moczowych i rodnych,
  • kamica nerek i pęcherza,
  • uchyłek cewki moczowej,
  • infekcje narządów płciowych.

Śródmiąższowe zapalenie pęcherza bierze się też pod uwagę, gdy pojemność pęcherza jest mniejsza niż 350 ml, a pacjent odczuwa parcie przy jego wypełnieniu płynem o objętości ok. 150 ml (lub mniejszej). Najważniejszym potwierdzeniem choroby są zmiany w strukturze pęcherza, obserwowane w cystoskopii, a także badaniu histopatologicznym (z pobranych wycinków). W obrazie histopatologicznym istotny element w rozpoznaniu IC stanowi obecność komórek tucznych.

IC rozpoznaje się automatycznie w przypadku obecności wrzodu Hunnera lub min. dwóch spośród następujących kryteriów:

  1. Ból przy wypełnieniu pęcherza, ustępujący przy jego opróżnianiu
  2. ból w obrębie miednicy mniejszej
  3. występowanie glomerulacji w trakcie cystoskopii
  4. zmniejszenie podatności w trakcie cystomanometrii
Charakterystyczny dla śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest nagły początek choroby (bez konkretnej przyczyny), a także samoistne ustępowanie objawów na kilka miesięcy, po których następuje nawrót choroby i jej ustabilizowanie na dłuższy czas. Pacjenci z IC często w dzieciństwie przechodzili infekcje dróg moczowych, a prawie połowa z nich cierpi na alergie lub choroby autoimmunologiczne.  

Przy diagnostyce śródmiąższowego zapalenia pęcherza zalecane są poniżej wymienione badania:

  1. Ogólne badanie moczu, posiew oraz dobowa zbiórka moczu
  2. USG jamy brzusznej
  3. Cystoskopia z biopsją
  4. Badanie urodynamiczne

Leczenie
 

Leczenie śródmiąższowego zapalenia pęcherza jest bardzo trudne. Ze względu na brak jednoznacznego stwierdzenia przyczyn choroby, nie ma konkretnego leku czy grupy leków, których zastosowanie gwarantowałoby w pełni skuteczne leczenie. Dlatego obecnie wykorzystywane metody mają raczej na celu złagodzić objawy IC, niż definitywnie usunąć przyczyny schorzenia.  

Leczenie farmakologiczne:

W leczeniu IC stosuje się zarówno leki podawane doustnie, jak i dopęcherzowo (w postaci wlewów).

Farmakoterapia doustna:
  • Polisiarczan pentosanu sodu (PBS)
  • Trójcykliczne  leki antydepresyjne
  • Leki antyhistaminowe
  • Blokery kanału wapniowego
  • Inne: hydroksyzyna, sterydy, niesterydowe leki przeciwzapalne, opioidy

Farmakoterapia dopęcherzowa:

  • Kwas hialuronowy
  • DMSO (dwumetylosulfotlenek)
  • Heparyna
  • Inne: kapsaicyna, resiniferotoksyna, toksyna botulinowa, lidokaina

Leczenie zachowawcze:

  • Biofeedback
  • Neurostymulacja nerwów
  • Podawanie tlenu hiperbarycznego
  • Terapia genowa

Leczenie operacyjne:

  • Koagulacja
  • Resekcja przezcewkowa
  • Odnerwienie
  • Ilecystoplastyka
  • Cystektomia
  • Hydrodystensja pęcherza moczowego

Literatura:
 

Dybowski Bartosz (2007), Przegląd metod leczenia śródmiąższowego zapalenia pęcherza, "Urologia Polska", 2007/8/1(41), s.75-77  

Radziszewski Piotr, Wroński Stanisław, Majewski Mariusz (2005), Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego. Patofizjologia, diagnostyka i leczenie, [w:] Nietrzymanie moczu u kobiet. Patologia, diagnostyka, leczenie, pod red. Tomasza Rechbergera i Jerzego A. Jakowickiego, Lublin.

Radziszewski Piotr, Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego (IC), zespół bolesnego pęcherza (ZBP), „Kwartalnik NTM”, nr 1 (28) 2009, s. 6-7